Εφηβεία

      Ένα από τα χαρακτηριστικά της εφηβικής ηλικίας είναι η ανεξαρτησία και η ατομικότητα.Ο έφηβος προσπαθεί να οριοθετηθεί απέναντι από την οικογένεια.Προσπαθεί να ορίσει το δικό του χώρο,να έχει τις δικές του σκέψεις,τις δικές του αξίες και τους δικούς του στόχους.Θέλει να επιλέγει τις παρέες του,το ντύσιμο του και τον τρόπο διασκέδασης.Με την εφηβεία τελειώνει η εξάρτηση από τον γονέα και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αυτονομηθεί.
Αυτές οι αλλαγές αναστατώνουν τους γονείς.Η αίσθηση των γονιών ότι το παιδί τους απομακρύνεται συναισθηματικά από εκείνους και προπάντων η διαπίστωση του ότι το παιδί έχει μια δική του προσωπική ζωή που πλέον δεν μπορούν να το ελέγξουν,οδηγεί πολλές φορές σε αυτό που αποκαλούμε γονική κρίση.Η υπερβολική ανάγκη των γονιών να ελέγξουν τη προσωπική ζωή των παιδιών τους(πχ έλεγχος της σχέσης με την παρέα,παρακολούθηση τηλεφωνημάτων,ντύσιμο κ.α) πυροδοτεί τα προβλήματα μεταξύ γονιών και εφήβων που μπορεί να εκφράζονται ως απλή <κόντρα>,εκνευρισμός,σύγκρουση.
Βέβαια, η φύση της ίδιας της ωρίμανσης είναι από μόνη της συγκρουσιακή,αφού για να ωριμάσει κάποιος και να αυτονομηθεί πρέπει να δοκιμάσει,να απορρίψει,να αμφισβητήσει.

      Οι γονείς θα πρέπει να γνωρίζουν ότι σημαντικό στοιχείο στην επικοινωνία του γονιού με το παιδί του είναι ο σεβασμός της προσωπικότητα του και η αυθεντικότητα στη συμπεριφορά.Ο γονιός δε πρέπει να προσβάλλει και να τιμωρεί πριν ακούσει και προπάντων πριν κατανοήσει το πρόβλημα που απασχολεί το παιδί του. Αντίθετα,πρέπει να εξετάζει και να συμμετέχει στο πρόβλημα που θα προκύψει χωρίς συγκρούσεις και φασαρίες.Προσπαθήστε να κατανοήσετε το πρόβλημα.Ταυτόχρονα όμως ο γονιός πρέπει να γνωρίζει που και ποτε επιβάλλεται να τεθούν οι περιορισμοί.

1)Για να περιοριστεί η αντιδραστικότητα  ενδείκνυται οι κανόνες που του θέτετε (π.χ. ώρα επιστροφής από έξοδο), να μπαίνουν έπειτα  από  συζήτηση, συνυπολογίζοντας και  τη γνώμη του εφήβου. Έτσι το παιδί θα αισθανθεί αυτόνομο και υπεύθυνο.
2)όταν ο έφηβος καταπατά μία συμφωνία, θα αποδέχεται  ευκολότερα  το λάθος του, χωρίς να αντιδρά για την αδικία, δεδομένου πως ο ίδιος έχει τοποθετηθεί από την αρχή και έχει συμφωνήσει. 
3)Είναι καλό επίσης, να επιβραβεύετε τον έφηβο για τις εύστοχες παρατηρήσεις  του και είναι σίγουρα καλύτερο να επισημαίνετε το θετικό παρά το αρνητικό. Να του υπενθυμίζετε ότι υπάρχουν άνθρωποι τριγύρω του με διαφορετικές απόψεις και ότι αυτό είναι δυνατό και επιτρέπεται να συμβαίνει.   
4)Όταν ο έφηβος  εκφράζει  ένα προβληματισμό,  μην βιάζεστε να πείτε τη γνώμη σας, διότι θα σας κατηγορήσει ότι έχετε την απάντηση έτοιμη.  
5)Η υπομονή είναι απαραίτητη, ενώ οι απαντήσεις σας, χρειάζεται να στηρίζονται στην κοινή λογική.

Να   θυμάστε  ότι   εάν   ο   έφηβος   βιώνει   ήδη   μία καθημερινότητα  γεμάτη  άγχος,  οι  πιθανότητες να έχει εκρήξεις οργής πολλαπλασιάζονται.

Άρτεμις Συροπούλου
ΤΕ Βρεφονηπιοκόμος