Ακούω με προσοχή, όταν μιλάει το παιδί

                                  
Μιλώ με το παιδί όσο περισσότερο γίνεται και σε κάθε ευκαιρία. Μιλώ κάθε φορά που με πλησιάζει για να μιλήσει, κάθε φορά που έχει κάτι να με ρωτήσει ή κάτι θέλει να συζητήσει μαζί μου.

• Δημιουργώ ευκαιρίες για να μιλήσω με το παιδί. Του δείχνω μια φωτογραφία που είδα στην εφημερίδα ή του διηγούμαι κάτι που άκουσα στο ραδιόφωνο και το συζητώ μαζί του.
• Ζητώ τη γνώμη του για κάτι που ετοιμάζομαι να αγοράσω, για τα ρούχα του μωρού, για το χρώμα που θα βάψουμε το δωμάτιο.
• Ρωτώ συχνά 'γιατί'. Λέω πως δεν κατάλαβα κάτι και παρακαλώ να μου το εξηγήσει αν το έχει καταλάβει καλύτερα.
• Του μιλώ για το βιβλίο που διάβασα και του ζητώ να μου μιλήσει για την Ιστορία που κάνουν στο σχολείο. Μιλώ για πράγματα που τον ενδιαφέρουν, όπως το μπάσκετ, η μουσική, και του ζητώ να μου εξηγήσει τι είναι αυτό που του αρέσει.
• Σχολιάζω κάτι που βλέπουμε μαζί στη τηλεόραση και ζητώ το δικό του σχόλιο.

Υπάρχουν χίλιοι λόγοι για να ακούμε προσεκτικά κάθε φορά που μιλάει το παιδί, αφού μόνο έτσι θα καταλάβουμε έγκαιρα τι σκέφτεται, τι το απασχολεί, τι προβλήματα αντιμετωπίζει και τι περιμένει από μας. Εδώ θα περιοριστούμε σε παραδείγματα που έχουν σχέση με το σχολείο.

Έρχεται, λοιπόν, το παιδί από το σχολείο. Μπαίνει μέσα στο σπίτι και λέει: 'Ο γυμναστής δε με χωνεύει', ή 'η δασκάλα μ' έχει στο μάτι'.

1. Το παιδί εκείνη τη στιγμή προσπαθεί να πει κάτι το οποίο χρειάζεται να ακούσουμε. Αν του απαντήσουμε 'πήγαινε ένα λεπτό να πάρεις ψωμί' ή 'γιατί είσαι ιδρωμένη;' , είναι σαν να μην ακούσαμε τίποτα.
2. Αν του απαντήσουμε 'σε σήκωσε στο μάθημα και δεν είπες;' είναι σαν να προχωρούμε πιο πέρα από αυτό που μας είπε και ζητούμε επιβεβαίωση της δικής μας εξήγηση και μόνο.
3. Αν του απαντήσουμε 'οι δάσκαλοι δεν έχουν προηγούμενα με τα παιδιά, κάτι θα έκανες και εσύ', είναι σαν να απορρίπτουμε χωρίς διαδικασία αυτό που αισθάνεται το παιδί.
4. Αν του απαντήσουμε, 'καλά αύριο θα ρθω να τον δω και θα τα πούμε', είναι σαν να μπαίνουμε ανάμεσα στο παιδί και σ' ένα πρόβλημα του που δεν κάναμε καν τον κόπο να το καταλάβουμε και να το μοιραστούμε, όπως το αισθάνεται και μας το φέρνει το παιδί.

Σε καμιά από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν έχουμε σταθεί να ακούσουμε πραγματικά αυτό που προσπαθεί να μας πει το παιδί. Ακούμε μόνο αυτό που έχουμε μέσα στο μυαλό μας και μ' αυτό του απαντούμε, χωρίς να επικοινωνούμε ουσιαστικά μαζί του και να του προσφέρουμε κάποια βοήθεια.

Αν, αντίθετα με τα παραπάνω, απαντήσουμε στη δήλωση του με την ερώτηση 'δε σε χωνεύει;' ή 'πώς το ξέρεις;', πρώτα πρώτα του δίνεται να καταλάβει ότι ακούμε αυτό που λέει και περιμένουμε να μας το εξηγήσει με τον τρόπο που το αισθάνεται. Του δίνουμε την ευκαιρία να προσπαθήσει να μιλήσει γι΄αυτό που νιώθει και να το αιτιολογήσει. 

• Το καλύτερο, είναι να καθίσουμε να ακούσουμε το παιδί σωπαίνοντας όσο μιλάει.
• Αν σε κάτι θέλουμε διευκρίνιση, ρωτάμε αφού τελειώσει.

Αυτό που έχει σημασία, είναι ότι ανάλογες παρεμβάσεις δεν μπορούν να κάνουν οι εκπαιδευτικοί, γιατί η δουλειά τους είναι σφιχτά οργανωμένη και την κυνηγάει ο χρόνος. Έτσι, ο πατέρας και η μητέρα που μπορούν να κάνουν για το παιδί αυτό που δεν μπορεί να κάνει το σχολείο, είναι κρίμα να συγκεντρώνουν όλες τους τις προσπάθειες στο να στήνουν στο σπίτι άλλο ένα σχολείο και να πιέζουν το παιδί να διαβάσει και να τους πει το ένα μάθημα μετά το άλλο. 

Επιμέλεια:Άρτεμις Συροπούλου
ΤΕ Βρεφονηπιοκόμος