Πώς 'περνάμε' στα παιδιά μας τις σκέψεις μας για το σχολείο

                                       
Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι με τους οποίους οι γονείς στηρίζουμε ή αντίθετα εμποδίζουμε, 'σαμποτάρουμε' την προσαρμογή του παιδιού μας στο σχολείο, χωρίς πολλές φορές να το καταλάβουμε. Με πολλούς τρόπους, 'περνάμε' εμείς οι ίδιοι στα παιδιά μας αρκετά μηνύματα για τη μικρή ή τη μεγάλη σημασία που έχει για μας τους γονείς, το σχολείο. Αυτά τα μηνύματα δε τα λέμε με λόγια, αλλά τα αφήνουμε να μας ξεφύγουν μέσα από συγκεκριμένες πράξεις ή συνήθειές μας. Ας σκεφτούμε μαζί, μερικά πολύ συνηθισμένα καθημερινά παραδείγματα από τη σχολική ζωή.

 -Το παιδί που φτάνει το πρωί καθυστερημένο στη τάξη του, έρχεται αντιμέτωπο με μια σειρά από δυσάρεστες καταστάσεις, αρχίζοντας 'στραβά' τη μέρα του στο σχολείο. Δεν έχει χάσει μόνο την αρχή από κάτι χρήσιμο που γίνεται μέσα στη τάξη, έχει χάσει και την προσευχή στην αυλή, όπου είναι πιθανό να ανακοίνωσε κάτι σημαντικό ο διευθυντής. Το παιδί που αργεί στερείται, επίσης, και τον πολύτιμο χρόνο, πριν την προσευχή, που τα παιδιά παίζουν ή συζητάνε μεταξύ τους και γνωρίζονται καλύτερα.

Ένα μικρό παιδί δεν έχει την 'αίσθηση' του χρόνου, δηλαδή, δε μπορεί να καταλάβει πόσο χρόνο χρειάζεται για να κάνει κάτι. Ας μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά της πρώτης Δημοτικού δε ξέρουν καν την ώρα. Είναι δική μας ευθύνη να δίνουμε στο παιδί μας το χρόνο που χρειάζεται να ετοιμαστεί για το σχολείο και να είναι στην ώρα του. Έτσι, θα μάθει να υπολογίζει και να διαχειρίζεται το χρόνο του. Εάν αυτό δε γίνεται, τόσο το παιδί όσο και οι δάσκαλοι, αισθάνονται ότι για μας το σχολείο δεν έχει και μεγάλη σημασία, καθώς όλοι οι άνθρωποι συνηθίζουμε να μην αργούμε στις υποχρεώσεις που θεωρούμε σημαντικές και στις εκδηλώσεις που μας ενδιαφέρουν.

  -Το ίδιο μήνυμα 'περνάμε΄ όταν το σχολείο ζητάει από τα παιδιά να φέρουν την επόμενη μέρα κάτι από το σπίτι τους για το μάθημα ή για μια εκδήλωση και το δικό μας παιδί έρχεται με ΄άδεια' χέρια.

  -Επίσης, όταν δεν στέλνουμε το παιδί μας στις γιορτές του σχολείου(για να φύγουμε, για παράδειγμα, μια μέρα νωρίτερα στο χωριό ή στο εξοχικό μας) ή όταν το κρατάμε σπίτι τη μέρα που θα πάνε εκδρομή ή θέατρο ή σε κάποιο μουσείο, ακόμη κι αν το κάνουμε για να κάνει επανάληψη σε κάποιο μάθημα), στερούμε το παιδί μας από δύο εμπειρίες το ίδιο σημαντικές με οποιοδήποτε μάθημα: το παιδί μας απέχει από μια εκδήλωση που βοηθάει τους μικρούς μαθητές να αναπτύξουν στενότερες σχέσεις μεταξύ τους, αλλά και χάνει μια σημαντική ευκαιρία για μάθηση μέσα από μια ευχάριστη διαδικασία. Την επόμενη μέρα δεν είναι εύκολο να σκεφτούμε πόσο απομονωμένο και απογοητευμένο θα νιώθει, ακούγοντας τα άλλα παιδιά να διηγούνται μεταξύ τους, αλλά και με τη δασκάλα, τις εντυπώσεις τους. Εκτός και αν υπάρχει κάποιος λόγος υγείας.

Το σχολείο, τελικά, γονείς και δάσκαλοι ή το δεχόμαστε ολόκληρο ή όχι. Δεν μπορούμε από το σχολείο να κρατάμε μόνο ό,τι θέλουμε, ό,τι μας βολεύει, ό,τι μας αρέσει.

Επιμέλεια:Άρτεμις Συροπούλου
ΤΕ Βρεφονηπιοκόμος