Η οικογενειακή ζωή του παιδιού προσχολικής ηλικίας

                                                

Ο τετράχρονος Β(Βασίλης) έβλεπε τηλεόραση, όσο η μητέρα του τακτοποιούσε το τραπέζι μετά το δείπνο. Έπειτα από λίγο, το αγόρι σηκώθηκε, πήρε μια πετσέτα και είπε:<<Μαμά, θα πλύνω εγώ τ πιάτα>>. Αιφνιδιασμένη από αυτή την απροσδόκητη συμπεριφορά, η μητέρα του τον ρώτησε:

-'και εσύ που έμαθες να πλένεις πιάτα;'

-<<Το είδα σ' ένα έργο στην τηλεόραση, μόνο που ήταν ο μπαμπάς αυτός που έπλυνε τα πιάτα.Αφού δεν έχουμε μπαμπά, σκέφτηκα να τα πλύνω εγώ>>.

Για ένα μεγάλο αριθμό παιδιών προσχολικής ηλικίας, η ζωή δεν είναι ακριβώς αυτό που προβάλλουν οι τηλεοπτικές σειρές, αλλά απ' αυτά αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες ενός όλο και πιο πολύπλοκου κόσμου. Υπάρχουν οικογένειες που τα παιδιά είναι όλο και πιθανοτερο να ζουν μόνο με έναν από τους δυο γονείς. Παρ'όλα αυτά για τα περισσότερα παιδιά τα προσχολικά χρόνια δεν είναι περίοδος αναταραχών και αναστάτωσης. Αντίθετα, η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από αυξανόμενες συναναστροφές του παιδιού με το κόσμο γύρω του. Για παράδειγμα, ένα από τους βασικούς παράγοντες που οδηγεί το παιδί να διαμορφώνει φιλίες είναι η ύπαρξη ζεστού υποστηρικτικού οικογενειακού περιβάλλοντος. Πολλές έρευνες διαπιστώνουν ότι οι ισχυρές θετικές σχέσεις ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά ενθαρρύνουν τη διαμόρφωση των σχέσεων ανάμεσα στα παιδιά και τους άλλους.


Επιμέλεια: Άρτεμις Συροπούλου
ΤΕ Βρεφονηπιοκόμος